من سال های سال اشتباه می کردم.
همه اش هم از اون روزای راهنمایی ا. شروع شد و کلاس های تاریخ و جغرافی و درس پرسیدن های معلم ها. ترس و اضطراب رفت توی گوشت و خونمون وقتی که معلم با اون دفتر درازش اسم بچه ها رو اتفاقی از جعبه بیرون می آورد و باید می رفتیم پای تخته و درس پس می دادیم. هنوز که هنوزه قلبم گاهی همونطوری تند تند می زنه و نفسم از سینه ام بالا نمیاد.
اگه بلد نمی بودیم، یا اینکه حتی مکث می کردیم تا شاید فکر کنیم و به جای حفظیات چیزی که با منطق و دونسته هامون فکر می کردیم درسته، بگیم، بد و بیراهی بود که بارمون می کرد خانوم ن. و ضایعی بود که می شدیم، جلوی اون همه هم کلاسی و دوست و آشنا، اونم توی سنِ لوس بازی ها و چشم و هم چشمی های دخترونه دوران بلوغ.
خلاصه که به خاطر این بود یا هر چی دیگه... من عادت زشتی کردم به ترسیدن. به لرزیدن. به فکر نکردن. به اعتماد به نفس نداشتن، حتی وقتی که ایده ای از چیزی داشتم، یا کمِ کمش می تونستم فکر کنم و جوابی بدم. ناخودآگاه یاد گرفتم که آروم و با ترس حرف بزنم و بترسم که نظرم رو بگم و از اینکه غلط باشه یا قضاوت و مسخره بشم دائم بترسم.
حالا... بعد از ۱۰-۱۵ سال، توی حساس ترین دوره تحصیلاتم و توی استرس آورترین روزهای قبل یه امتحان سخت، استادم اینجا می خواد بهم حالی کنه که آقا جون !‌ حرف بزن ! نترس ! فکرت رو و قضاوتت رو بگو، هرچند اگر که غلط. اما فکرِ تو هست و باید بگیش. خجالت نکش از کارهایی که انجام دادی و چیزایی که می دونی یا نمی دونی. حرف بزن‌ !
آره.. من دارم توی اواخر دهه ۲۰، تازه یاد می گیرم که خودم باشم و از خودم بودن و خودم رو ابراز کردن، نترسم.
دارم یاد می گیرم که خودم رو همونطوری که هستم به دنیا نشون بدم و بقیه اش رو بسپرم به دست دنیا و طبیعت و پروسه تکامل که خود به خود من رو قضاوت خواهد کرد، اشتباهاتم رو بهم نشون خواهد داد، بر زمینم خواهد زد، و ... فقط پس از طی این دوره است که شاید روزی برسه که احساس کنم کامل تر از الان هستم و حداقل قسمتی از شرایط لازم برای رسیدن به هدفم رو ارضا می کنم... هر چند که هیچوقت به نهایت کمال نرسم...