و با تمام نفرتی که در دل ازش دارم، باز به سخنرانی اش گوش می دم. به تک تک حرف هاش و به تمامی جمله هاش.

در نیمه اول سخنرانی اش اونقدر احساساتم رو جریحه دار می کنه، که یادم می ره.. فراموش می کنم از کجا اومدم... که دو سال پیش چه اتفاقاتی افتاد.. که هر روز چه خبرهایی می رسه..
از جایی که معلم های دینی و قرآن و پرورشی، رادیو، تلویزیون، و حتی کتاب های داستان تمام سال های جوونی برامون از ارزش های والای انسانی و حقِ مردم و بیچارگان و پابرهنگان جهان می گفتند، در حالی که اون بیرون کوچیکترین ارزش های انسانی لگدمال می شد.. دروغ، دورنگی، ریا، جاه طلبی و ثروتمند بودن روز به روز باارزش تر می شد.. و فقر و ناامنی و ناامیدی روز به روز بیشتر..
اونقدر که شاید 20 سال طول کشید تا بچه هایی مثل من سرمون رو از زیر کلاه بیرون بیاریم و بفهمیم اون روحانیت ها و ارزش ها فقط خواب و خیالی بودن که باهاشون بزرگ شدیم تا تحت کنترل بیشتر دربیایم. تا با مفاهیم و تعاریف انتزاعی باربیایم و واقع گرایی و عمل گرایی رو یاد نگیریم.

در پایان سخنرانی اش یک بار دیگه به تلخی یادم میاد که جایی که الان هستم کجاست. که هیچ جای دنیای پستِ ما بهشت نیست. که همه آدمیم و خطاکار.  
ولی باز ترجیح می دم آدم های واقع گرایی رو که عقاید و دانششون رو (هر چند پر از خطا و پستی) در عمل، به راستی، نشون می دن.. به روحانی نماهای ایده آلیستی که تمام عمرشون رو به موعظه و سخنرانی از ارزش ها و خوبی های خیالی گذروندن و هر چه ازشون سرزد ناتوانی در اجرای حرف هاشون بود و اثباتی بر دروغ و ریاکاری و فریب کاری شون..