احساس خوشبختی می کنم از اینکه تو را می شناسم...
که حالا، و اینجا، در این گوشه از پیچ و خم راه، به هم رسیدیم. 
و نه از روی آن جمله کلیشه ای معروف، که به واقع فکر می کنم، تمامی آن پیچ و خم ها و سنگلاخ ها و پایین و بالا شدن ها، و به زمین خوردن ها را می بایست پشت سر می گذاشتم... 
تا بتوانم حالا، اینجا، تو را ببینم. بشناسم. و بفهمم.

و بدانم که چرا دوستت دارم. 
دوست داشتنی که می توانم به روشنی و از روی اندیشه بفهمم و توصیفش کنم. 
احساسی استوار، آرام، باوقار و مطمئن که می دانم بالا و پایین ها، و بودن ها و نبودن هامان تغییری در آن نخواهند داد.

 ببخش که قلمم آنجا که احساس از اندیشه مایه می گیرد، ناتوان می ماند و شاعرانه نیست.
 فکر می کنم نوشتن ام هم، چون احساس ورزیدنم، به تمرین و رشد بیشتری نیاز دارد.